กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 283 จิ่วโหยว
ท้องฟ้าสีฟ้าคราม เมฆขาวล่องลอย วาฬน้อยโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนหลายตัวว่ายเล่นอย่างสบายอารมณ์
ขุนเขาเขียวขจี เสียงนกร้องกลิ่นดอกไม้หอม ภาพความสงบร่มเย็นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
“นี่……พาฉันมาที่ไหนกันวะ?” ฟางซิวยกมือกุมศีรษะลุกขึ้นจากพื้น รู้สึกราวกับข้ามภพข้ามชาติ
นึกย้อนอย่างละเอียด เขาจำได้แค่ว่าตนถูกมหาจักรพรรดิวาฬแห่งความว่างเปล่าโจมตีโดยไม่ทันระวังระหว่างต่อสู้กับมหาจักรพรรดิพันมือแห่งฝันร้าย ถูกกลืนเข้าไปในท้อง ยังไม่ทันได้ดิ้นรน ก็มีความรู้สึกอ่อนเพลียจมดิ่งมา
พอฟื้นขึ้นมาอีกที ฟางซิวก็พบว่าตนนอนอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้