บทที่ 32

บทที่ 32 เกมเอาชีวิตรอดเริ่มขึ้นแล้ว!

เสียงของอู่เจียงเพิ่งจะจบลง

นักเรียนทั้งหมดบนลานกว้างต่างรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่หายไป ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว สีสันต่างๆ กระจายเต็มทัศนวิสัยด้วยรูปแบบที่ไร้ระเบียบและบิดเบี้ยว

และเมื่อทัศนวิสัยกลับสู่ปกติ นักเรียนทุกคนก็พบว่าตนเองอยู่ในป่าดงดิบที่เขียวชอุ่ม

ฟางซิวยืนนิ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เพื่อนนักเรียนที่เคยอยู่รอบข้างหายไปหมดแล้ว รอบด้านมีเพียงใบไม้สีเขียวและสายลมที่พัดผ่านเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เขามองรอบกายและสัมผัสสภาพแวดล้อม

อุณหภูมิรอบด้านสูงกว่าที่ลานกว้างมาก ทั้งยังชื้นเป็นพิเศษ สามารถได้กลิ่นเฉพาะตัวของหญ้าชื้นในป่าดงดิบเขตร้อน