ตอนที่ 248 ตอนอวสาน (กลาง)

ซือเจาเจาปรายตามองเหอซิงเซี่ยด้วยสีหน้าแปลกประหลาด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาสามัญยิ่ง:

“ห่อระเบิดกับตะปูบินขึ้นสนิมก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่จำเป็นต้องใส่อะไรกันเสียหน่อย ถ้าเป้าหมายไม่ใช่ศัตรู พวกเราก็เลือกที่จะไม่ใส่ได้นี่คะ!

ถ้าหากลาดตระเวนแล้วพบว่าด้านล่างเป็นราษฎรหัวหมอดื้อดึงที่ไม่เหมาะจะใช้อานุภาพยิงทำลายล้างหนักหน่วง พวกเราก็เลือกใช้ของจำพวกผงพริกกับผงคันแทนได้

ถ้าทำแบบนี้ พวกเราก็จะทำให้พวกเขาสูญเสียพลังโจมตีไปเกินครึ่งได้โดยไม่ต้องทำร้ายชีวิต และยังช่วยลดอัตราการบาดเจ็บล้มตายของเหล่านักรบฝ่ายเราลงได้อย่างมากด้วยค่ะ”

ผงพริกเนี่ยนะ ผงคันเนี่ยนะ แม้แต่วิศวกรไต้ที่ชอบใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาก็ยังอดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบไปชั่วขณะ รู้สึกสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือไม่ เพราะอย่างไรของพวกนี้พอฟังดูแล้วก็ไม่ค่อยจะเหมาะกับสมรภูมิเอาเสียเลย ทั้งยังให้ความรู้สึกต่ำช้าอยู่บ้างเล็กน้อย

ทางด้านเหอซิงเซี่ยยิ่งมีสีหน้าสลับซับซ้อนจนยากจะเอ่ยคำใดออกมา เจ้าประคุณเอ๋ย ยมราชตื่นนอนขึ้นมาคงพบว่าตัวเองร่วงลงไปอยู่อันดับสองแล้วกระมัง!

เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสองคน ซือเจาเจาราวกับเดาออกว่าพวกเขากำลังคิดอะไรกัน จึงเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมพวกเขาเพียงสองประโยคตรง ๆ:

“พวกคุณคงไม่ได้คิดว่าหน้าตาสำคัญกว่าชีวิตของเหล่านักรบแคว้นเซี่ยจำนวนนับไม่ถ้วนของพวกเราหรอกนะคะ ยังจำคำที่ท่านเติ้งเคยกล่าวไว้ได้ไหมคะ ไม่ว่าแมวดำหรือแมวขาว ขอเพียงจับหนูได้ก็คือแมวที่ดี”