กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจาเจา เธอต้องล้อพวกเราเล่นอยู่แน่ ๆ ใช่ไหม”
หลี่หลานหลานคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าซือเจาเจาไม่มีทางปฏิเสธไปได้
ต้องรู้ก่อนว่าการได้เรียนมหาวิทยาลัยในยุคนี้มีเงินอุดหนุนให้ แถมพอเรียนจบก็ยังบรรจุจัดสรรงานให้ทันที ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องดีเลิศประดุจลาภลอยตกมาจากฟ้าอย่างแท้จริง เธอคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าซือเจาเจาจะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ
จ้าวเจินจูก็รู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองไร้สาระเกินไป ยุคสมัยนี้ถ้าไม่ใช่ว่าสมองมีปัญหา ใครมันจะไปตัดใจปฏิเสธสิทธิ์มหาวิทยาลัยที่มาถึงมือแล้วได้ลงคอ!
“เจาเจา เธอรู้ไหมว่าสิทธิ์มหาวิทยาลัยในตอนนี้มันหายากและล้ำค่าขนาดไหน
แค่ในหน่วยงานที่พ่อแม่ฉันทำงานอยู่ คนงานหนุ่มสาวตั้งไม่รู้เท่าไหร่พากันไหว้วานขอร้องปู่ย่าไปทั่ว วิ่งเต้นหาเส้นสายแทบตาย ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้สิทธิ์มหาวิทยาลัยมาสักสิทธิ์เลยนะ เธออย่าได้ทำตัวโง่เขลาเป็นอันขาดเชียว!”
หลี่หลานหลานสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความปรารถนาในใจลงไป แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมตามมาด้วยความจริงจังเป็นที่สุด: