กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุดลง ท้องฟ้าแลดูโปร่งกว้างและสูงไกลยิ่งขึ้น
ลมเหนือพัดกรรโชกหวีดหวิว พัดพาใบไม้แห้งกรอบบนต้นร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย
เมื่อทอดสายตามองกองฟืนในลานบ้านและน้ำค้างแข็งสีขาวบนหลังคา ซือเจาเจาพลันหาวออกมาคำหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว อากาศเย็นเยียบที่สูดเข้าไปเกิดการแช่แข็งแทรกซึมเข้าสู่ขั้วหัวใจแทบจะในชั่วพริบตา
เมื่อเห็นลูกสาวของตนมีปอยผมชี้โด่เด่อันยุ่งเหยิงอยู่บนศีรษะ กำลังเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องไกลด้วยสีหน้างุนงง ซูเถาจือก็รู้สึกเพียงว่าลูกสาวของตนคือตัวตนที่น่ารักที่สุดในโลก แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดู
เอ๊ะ ไม่สิ ปอยผมชี้โด่เด่บนหัวงั้นเหรอ
“ลูกสาว ทำไมไม่สวมหมวกกันล่ะ แล้วนั่น ทำไมไม่สวมเสื้อคลุมทหาร”