กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เห็นซือเจาเจาไร้คำพูดในแววตา ผู้อาวุโสหานก็หัวเราะออกมาอย่างใจดี:
“เสี่ยวจิ่ว นี่คือพี่สาวเจาเจาที่ทั้งสวยและใจดีของเธอ ยังไม่รีบมาทักทายพี่เขาอีกล่ะ”
หลังจากใช้เวลาอยู่กับผู้อาวุโสหานมาหลายวัน หานเสี่ยวจิ่วก็ไม่มีความประหม่าเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว อีกทั้งยังรู้ว่าซือเจาเจาเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นเขาจึงรีบก้าวออกมาจากด้านหลังของผู้อาวุโสหานอย่างว่านอนสอนง่าย แล้วทักทายด้วยท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย:
“สวัสดีครับพี่สาวเจาเจา!”
เห็นว่าผ่านไปเพียงไม่กี่วัน กลิ่นอายความเจ็บป่วยและหดหู่บนตัวหานเสี่ยวจิ่วก็จางหายไปเกินครึ่ง ดูท่าผู้อาวุโสหานจะเลี้ยงเด็กได้ดีทีเดียว ซือเจาเจาอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มอย่างจริงใจออกมา พร้อมลูบศีรษะของเขาเบา ๆ:
“สวัสดีจ้ะเสี่ยวจิ่ว!”