เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เพื่อให้เขาสามารถพักฟื้นได้อย่างสบายใจ ฉันจึงฉีดยาระงับประสาทให้เขาเป็นพิเศษ”
หมอจ้าวยุ่งอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ทำให้อาการของเด็กกลับมาคงที่ได้อีกครั้ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสหานก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา จากนั้นจึงหันไปมองซือเจาเจา แล้วเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้ารู้สึกผิด:
“แม่หนูเจาเจา ขอบใจเธอที่ช่วยเสี่ยวจิ่วไว้อีกครั้ง แล้วก็ ขอโทษด้วย เมื่อครู่ฉันควรจะเชื่อเธอ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสายตาเฉียบคม กล้าคิดกล้าทำและรอบคอบ เกรงว่าเสี่ยวจิ่วคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”
“ไม่เป็นไร”
ต่อเรื่องนี้ ซือเจาเจาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ผู้อาวุโสหานเองก็แค่ห่วงหน้าพะวงหลังเพราะความกังวล
เมื่อเห็นผู้อาวุโสหานยังคงประคองขวดแก๊สพิษขวดนั้นไว้อย่างระมัดระวัง มุมปากของซือเจาเจาพลันกระตุกเบา ๆ ก่อนเอ่ยเตือน: