ตอนที่ 145 ทวงหนี้

ณ สถานรับรองจงไป่สือเตี้ยน ดวงตะวันยามเช้าทอแสงประกาย แดดแจ่มจ้าสดใส

เมื่อซือเจาเจาผลักประตูเดินออกมาด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ ปีกจมูกของเซียวหนานซานก็ขยับเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว เขารีบหันขวับไปมองทางหัวไหล่ของเธอทันที

กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดินปืนที่คล้ายกลิ่นไหม้เกรียมของเส้นใยฝ้าย ตลอดจนกลิ่นแปลก ๆ ที่จางกว่าทิงเจอร์ไอโอดีนมาก แววตาของเขาพลันผุดความตระหนกและเป็นห่วงขึ้นมาในชั่วพริบตา เธอถูกยิงงั้นเหรอ

“เธอ...”

เมื่อเห็นม่านตาของเซียวหนานซานหดแคบลงอย่างรวดเร็วและล็อกเป้าไปยังตำแหน่งที่หัวไหล่ถูกยิงโดยจิตสำนึก ซือเจาเจาจึงตวัดสายตาปรามอย่างพูดไม่ออกไปทีหนึ่ง หมอนี่จมูกไวกว่าจมูกหมาจริง ๆ!

“อรุณสวัสดิ์ สหายเซียว!”