กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหมอนี่อย่างเจียวต้าเหว่ยกระทั่งลูกศิษย์ก็ยังไม่มี โหลวชีโต้วจึงเหลือบมองเขาด้วยความเวทนา
“ฮึ นายไม่มีลูกศิษย์ เพราะงั้นนายไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าการมีลูกศิษย์มันมีความสุขขนาดไหน!”
จางซิงปังที่อยู่ด้านข้างกระตุกมุมปากอย่างแรง เขามีลูกศิษย์ตั้งมากมาย แต่กลับไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าการมีลูกศิษย์มันมีความสุขตรงไหน เพราะส่วนใหญ่ต่างก็เอาแต่ใจไม่เชื่อฟังกันทั้งนั้น อย่างเช่นลูกศิษย์สุดพิลึกตรงหน้าที่ริอ่านตบหน้าตัวเองให้บวมเพื่อแกล้งทำเป็นคนรวยคนนี้!
หลังจากกดเจียวต้าเหว่ยให้จมดินไปหนึ่งยก โหลวชีโต้วจึงเริ่มเอ่ยถึงความสุขของการมีลูกศิษย์อย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง