ตอนที่ 134 เหลวไหลสิ้นดี ฉันไม่ได้เป็นคนหลงตัวเองสักหน่อย!

“ศิษย์ทรยศ ฉันเป็นอาจารย์ของเธอนะ!”

โหลวชีโต้วอัดอั้นอยู่นาน ในที่สุดก็โพล่งประโยคนี้ออกมาจนได้!

เมื่อเห็นเขากล้ำกลืนฝืนทนและจ้องมองเธอด้วยความน้อยใจ ซือเจาเจาจึงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าเป็นเรื่องปกติธรรมดา:

“โชคดีที่นายเป็นอาจารย์ของฉัน เพราะงั้นฉันถึงได้แค่ตักเตือนสั่งสอนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้บทเรียนที่ไม่เจ็บไม่คันอะไรกับนายเท่านั้น

และโชคดีที่นายเป็นศิษย์น้องเล็กของอาจารย์ลุงสอง อีกฝ่ายเวลาโมโหจัดก็ทำแค่แย่งกับข้าวนายไม่กี่คำเท่านั้นเอง

ถ้าหากฉันไม่ใช่คนที่สนิทชิดเชื้อกับนาย แล้วนายทำเรื่องที่ทำให้ฉันต้องเสียหน้า นายคิดว่านายจะยังได้นั่งกินข้าวอยู่ที่นี่ดี ๆ อีกเหรอ”