ตอนที่ 107 รักษาได้ก็รักษา รักษาไม่ได้ก็ฝัง

“สหายซือ?”

ฝีเท้าที่ไม่ช้าไม่เร็วของเซียวหนานซานชะงักลง บนใบหน้าเย็นชาเผยความประหลาดใจออกมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ

ซือเจาเจาที่นั่งอยู่ในห้องพักรอรถไฟเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย พอดีกับที่เห็นเซียวหนานซานผู้มีคิ้วกระบี่ตาดวงดาวและเรียวขายาว รูปร่างตั้งตรงสง่างามยืนอยู่ห่างจากเธอไปสามเมตร ในใจอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมา ไม่เสียแรงที่เป็นของคัดเกรดพรีเมียมจากระดับประเทศจริง ๆ!

“พี่เซียว? ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

พี่เซียว? โหลวชีโต้วตวัดสายตามองเซียวหนานซานทันที คิ้วขมวดเข้าหากันโดยจิตสำนึก คนบางคน แค่ดูจากท่ายืนก็ทำให้คนรู้สึกได้แล้วว่าพลังอำนาจแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ไม่อาจไปล่วงเกินได้ง่าย ๆ เจ้าหมอนี่ก็เป็นคนประเภทนั้นอย่างชัดเจน!

เมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับกลมโตที่แฝงความประหลาดใจเล็กน้อยของซือเจาเจา สีหน้าของเซียวหนานซานก็ชะงักไป เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง ทว่ายังคงตอบสั้นกระชับได้ใจความ: