ตอนที่ 84 ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีฝีมือติดตัวอยู่บ้างนะ

ผู้อำนวยการซื่อครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงยากลำบาก

“คุณผู้หญิงซือ ก่อนกินโอสถเข้าไป พละกำลังและพลังจิตวิญญาณของคุณอยู่ในระดับประมาณอะไรกัน”

เมื่อนึกถึงว่าก่อนกินโอสถตนเองก็ถือว่ามีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดและอ่านครั้งเดียวจำไม่ลืม ซือเจาเจาจึงตีหน้าตายพูดจาโกหกคำโต

“ย่อมต้องเป็นคนที่อ่อนแอไร้ทางสู้และน่าสงสารอยู่แล้วสิ!”

ผู้อำนวยการซื่อทำหน้าไร้อารมณ์ขึ้นมาในชั่วพริบตา

“จริงเหรอ ฉันไม่เชื่อหรอก!”

ซือเจาเจายกยิ้มเก้อเขินแต่ไม่เสียมารยาทขึ้นมา

“งั้นก็เป็นอัจฉริยะที่อ่อนแอไร้ทางสู้และน่าสงสารล่ะ”

“...” หึ ๆ ๆ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ช่างอ่อนแอไร้ทางสู้และน่าสงสารจริง ๆ เลยนะ!

ผู้อำนวยการซื่อถึงได้ตาสว่าง หากก่อนหน้านี้เธออยู่ในสภาวะระยะสูงสุดของมนุษย์ปุถุชน เช่นนั้นภายใต้การซ้อนทับบัฟสองชั้นของยาหลอมกายและโอสถบำรุงดวงจิต การจะทะลวงผ่านขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนก็ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกประหลาดอะไร... ก็บ้าแล้ว!