ตอนที่ 17 แฮะ ๆ ๆ! ของฉัน! ของฉัน! ก็ยังคงเป็นของฉัน!

แม้ว่าก่อนหน้านี้ซือเจาเจาจะไม่เคยขาดแคลนเงินทองเลยสักนิด แต่เธอก็เพิ่งจะได้สัมผัสกับคำว่าทองหยกกองพะเนินอย่างชัดเจนเต็มตาก็เป็นครั้งแรกนี่เอง

ศาลาเก็บสมบัติตระกูลหูเป็นห้องใต้ดินที่สร้างขึ้นด้วยปูนซีเมนต์ กว้างขวางถึง 50 ตารางเมตร ด้านในแม้จะติดตั้งหลอดไฟเอาไว้ แต่ดูเหมือนไม่เคยเปิดใช้งานมาก่อนเลย

บริเวณที่อยู่ใกล้กับบันไดไม้มากที่สุดมีหีบไม้แดงขนาดใหญ่ 5 ใบวางซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ นอกจากนี้ก็เป็นชั้นไม้สุดประณีตที่เรียงรายอยู่เป็นแถว ๆ

ซือเจาเจาเปิดหีบไม้แดงขนาดใหญ่ใบบนสุดออกดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชั่วพริบตาก็ถูกประกายแสงสีเหลืองทองอร่ามส่องจนแสบตา ข้างในนั้นถึงกับไม่ใช่ทองแท่งขนาดเล็กที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่กลับอัดแน่นไปด้วยแท่งทองคำที่สลักตราประทับเอาไว้เป็นชั้น ๆ!

ซือเจาเจาพลันรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เงิน 1 ร้อยล้านในบัตรธนาคารช่างดูเย็นชาเหลือเกิน เทียบไม่ได้เลยกับแท่งทองคำเป็นหีบ ๆ ที่ทำให้จิตใจรู้สึกอบอุ่นและเบิกบานใจได้มากกว่า