กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“คุณคิดว่าเธอเป็นเหมือนคุณหรือ?” กู้เว่ยตงพูดอย่างไม่พอใจ “ถึงถังเยว่เอ๋อจะสติเลอะเลือน แต่ในใจเธอยังห่วงคนอื่นเสมอ ไม่เคยทำให้ใครต้องเป็นกังวล”
เสิ่นรั่วอวิ๋นถูกเขาตวาดจนน้ำตาคลออยู่ในดวงตา
เฉียนเหมยทนดูไม่ได้จึงเอ่ยขึ้น “พี่รั่วอวิ๋นของพวกเราอุตส่าห์มีน้ำใจพาพวกเรามาตามคน คุณพูดกับพี่รั่วอวิ๋นของพวกเราแบบนี้ได้อย่างไร?”
“ใช่เลย ใช่เลย คุณจะดุอะไรนักหนา? คนก็ไม่ใช่พวกเราที่ทำให้หายไป” ซุนเจียเจียพูดอย่างโมโห
“ขอโทษ นี่ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ” กู้เว่ยตงกลับมาตั้งสติได้ “ถ้าพวกคุณไม่อยากตาม ก็กลับไปได้เลย”
พอกู้เว่ยตงพูดจบก็เดินหน้าต่อไปตามหาคน
“ท่าทีอะไรของคนคนนี้?”