กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เมี้ยว!”
แมวเปอร์เซียยื่นอุ้งเท้าออกมา เกือบตะปบมือหูกุ้ยหลานเข้าให้ได้
“แกมันสัตว์เดรัจฉานน่าตาย!” หูกุ้ยหลานตกใจผงะ รีบคว้าไม้กวาดข้าง ๆ ขึ้นมาเคาะตีกรง
“เมี้ยว!!!”
แมวเปอร์เซียตกใจจนขนพองฟู
“แม่ แมวตัวนี้ยังมีประโยชน์มากรออยู่นะ! มันหิวมาตั้งวันหนึ่งแล้ว!” จางเจวียนพูด
“ยิ่งควรตีสักที” หูกุ้ยหลานเคาะอีกหลายทีจนพอใจ แล้วพูดว่า “ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ก็ดวงดีนะ เดี๋ยวก็ได้กินปลาแล้ว ไม่ได้ ครั้งก่อนตระกูลกู้ทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนในหมู่บ้านหนักขนาดนั้น ครั้งนี้ก็ต้องให้ทุกคนมาดูบ้าง”
“แม่ ก็เวลานี้ทุกคนกำลังยุ่งกับวันส่งท้ายปีเล็ก จะมีเวลาไหนมาดู” จางเจวียนพูดอย่างจนใจ