กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เวลาถังเยว่เอ๋อไม่พูด จู่ ๆ ก็ดูค่อนข้างปกติ กู้เว่ยตงมองแวบเดียวไม่ทันเห็น พอเขาพินิจดูดี ๆ สีหน้าของถังเยว่เอ๋อก็มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไปหาหมอมาหรือยัง?”
“ไปหาแล้ว ท่านอาเจิ้งบอกว่ายังต้องสังเกตอาการอีกสักระยะ” กู้เป่ยตอบ
“เยว่เอ๋อ เธอยังจำผมได้ไหม” กู้เว่ยตงถามอย่างมีความหวัง
ถังเยว่เอ๋อได้ยินชื่อตัวเองก็ยังมีปฏิกิริยาบ้าง นางมองมา แววตาขาดประกายชีวิต จ้องกู้เว่ยตงมอง ดูไปดูมาไม่รู้เป็นอย่างไรก็หัวเราะขึ้นมา
กู้เว่ยตงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง มองถังเยว่เอ๋อที่กำลังยิ้มแบบคนไม่เต็มเต็ง แล้วพูดว่า “ฟื้นขึ้นมาก็ยังดี อย่างน้อยก็กินข้าวได้แล้ว”