กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“พ่อ ข้าวนี้พ่อห้ามให้ยืมนะ” ฟู่เป่าน้อยพูดอย่างจริงจัง “ถ้าพ่อให้ยืม ก็เป็นซาลาเปาโยนให้หมา ไปแล้วไม่กลับมาอีกแน่”
“ยัยเด็กเปรต แกพูดพล่ามอะไร” หวังชิงหน้าแตก ถึงกับตะคอกเสียงดัง
“หนูไม่ได้พูดพล่าม” ฟู่เป่าน้อยพูดเสียงเล็ก ๆ “หนูคำนวณมาแล้ว”
“แกกินข้าวในอารามเต๋าสองปี ก็คิดว่าตัวเองเป็นพระพุทธเจ้ากลับชาติจริง ๆ แล้วหรือ” หวังชิงทำเสียงจิ๊ แล้วพยักหน้า “เว่ยตง นายพาเด็กคนนี้ไปโรงพยาบาลตรวจหน่อยเถอะ ดูสิว่าหัวมีปัญหาหรือเปล่า”
ฟู่เป่าน้อยโกรธมาก แก้ให้ว่า “บรรพาจารย์ของเราเป็นไท่ซ่างเหล่าจวิน ไม่ใช่พระพุทธเจ้า แกไม่รู้อะไรเลย”