เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 237 วางยา
ตอนนั้นเองที่เซียวเหิงกลับมา ลู่ชิงหลานต้อนรับเซียวเหิงให้มากินข้าวอย่างกระตือรือร้น
เซียวเหิงซึ่งเป็นคนช่างสังเกตแม้จะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ก็คิดเพียงว่าลู่ชิงหลานไปก่อเรื่องอะไรไว้ข้างนอกอีกแล้ว ถึงได้มาประจบประแจงเขา? เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของเซียวเหิงก็พลันมืดลง
แม้จะยังกังวลใจ แต่เขาก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ต่อหน้าทันที เพียงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ ลู่ชิงหลานเห็นดังนั้นจึงรีบตักข้าวส่งให้ถึงมือเซียวเหิง แววตามีความคาดหวังและความตึงเครียดปนกันอยู่บ้าง
เซียวเหิงรับชามข้าวไปอย่างเหม่อลอยแล้วเริ่มกินข้าว แต่ไม่นานนัก กระแสความร้อนประหลาดก็พลันผุดขึ้นจากท้องและแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกร้อนวูบวาบทั่วตัวจนทนไม่ไหว ราวกับมีมดนับพันนับหมื่นกัดแทะอยู่ ตอนนั้นเองที่เซียวเหิงรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว เขาลุกพรวดขึ้นหมายจะวิ่งออกประตูไป
แต่ยังไม่ทันก้าวไปได้กี่ก้าว ลู่ชิงหลานก็กระโจนเข้ามาเหมือนเสือดาวว่องไว กอดเอวเขาไว้แน่น
เซียวเหิงดิ้นสุดแรงพยายามหลุดพ้นจากการรัดกุมของลู่ชิงหลาน แต่ฤทธิ์ยาก็ออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว ร่างกายของเขาค่อย ๆ สูญเสียการควบคุม