เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 200 ท่าเรือ
คุณยายดีใจจนตัวสั่น ค่อย ๆ นับแบงก์ห้าจากเงินสามหยวนที่หวังชุนฮวาชดเชยให้อย่างละเอียด จากนั้นก็ยัดใส่มือหวังชุนฮวาอย่างไม่ลังเล
พอเงินเข้าถึงมือ แกก็ไม่แม้แต่จะสนใจหลานแท้ ๆ ของตัวเอง หันหลังแล้วเหมือนปาดน้ำมันที่ฝ่าเท้า หายวับไปจากสายตาทุกคนอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้น เจียงหลีจึงต้องก้าวเข้าไปเอง พาเสี่ยวเป่าที่ดูน่าสงสารกลับเข้าบ้านเบา ๆ เปิดกล่องปฐมพยาบาลอย่างระมัดระวัง หยิบแอลกอฮอล์ สำลีก้าน และผ้าก๊อซออกมา ทำความสะอาดแผลของเสี่ยวเป่าอย่างอ่อนโยนและละเอียดถี่ถ้วน
พอพันแผลเสร็จ เจียงหลียื่นมือออกไปลูบหัวน้อย ๆ ของเสี่ยวเป่าเบา ๆ ถามเสียงนุ่มว่า “เสี่ยวเป่า อยากกินลูกอมไหม? ป้าเปลี่ยนลูกอมนมหวาน ๆ ให้หนูได้นะ!”
ได้ยินคำนี้ ดวงตาของเสี่ยวเป่าที่เดิมยังหม่นหมองอยู่ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที แต่ไม่นานเหมือนนึกอะไรได้ ปากเล็ก ๆ ก็เบ้ลง พึมพำอย่างน้อยใจว่า “แต่...ถังหูลู่ของหนู...”
ที่แท้เจ้าตัวเล็กคนนี้ยังคิดถึงถังหูลู่ที่ตกอยู่บนพื้นอยู่นั่นเอง