เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 177 ป่วย
เช้าวันถัดมา ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ข้างบ้านยังเงียบสนิท พี่สะใภ้เฉินเคาะประตูบ้านเจียงหลี "ปัง ปัง ปัง" แม้ข้างในจะไม่มีเสียงตอบสนองใด ๆ เธอก็ไม่หยุด ท่าทางนั้นถ้ามองแวบเดียวก็คล้ายจะมาหาเรื่องเอาเรื่องจริง ๆ
ในห้องนอน บนเตียงเจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะนอนไม่ค่อยสนิทนัก ถึงกระนั้นแม้อยู่ในสภาพนี้ ใบหน้าน้อย ๆ ที่ประณีตของเธอก็ยังดูขาวผ่อง เปล่งปลั่งจนแตะเบา ๆ ก็แทบจะทะลุ ราวกับบริสุทธิ์ไร้ตำหนิไม่เคยผ่านการแปดเปื้อนจากโลกภายนอก
แม้ไม่มีการแต่งหน้าใด ๆ ความงามจากใบหน้าเปล่าของเธอก็ยังเพียงพอให้ผู้คนต้องตะลึง โดยเฉพาะเจียงหลีที่กำลังป่วย ระหว่างคิ้วและดวงตามีความรู้สึกอ่อนโยนบอบบางราวกับดอกไม้ที่ไหวเอนในสายลม ชวนให้เอ็นดู ผู้ที่เห็นต้องใจหาย
เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อย ๆ ๆ เจียงหลีที่ยังจมอยู่ในความฝันพร่ามัวก็เริ่มพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่ายบนเตียง
ในเวลาเดียวกัน ขนตาที่ยาวและหนาของเธอก็สั่นไหวเบา ๆ ราวกับปีกผีเสื้อ ราวกับพร้อมจะเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อใดก็ได้