เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 เซี่ยเมิ่งเหยา
“ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องแล้วนะ มานี่ ให้ป้าเช็ดน้ำตาให้ เช็ดเสร็จแล้วป้าจะพาไปหาแม่นะ” เจียงหลีพูดอย่างอ่อนโยน พลางล้วงผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วค่อย ๆ เช็ดใบหน้าน้อย ๆ ที่แดงก่ำจากการร้องไห้และดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของเสี่ยวเป่าอย่างเบามือ
เสี่ยวเป่าค่อย ๆ หยุดร้องไห้ สะอื้นขึ้นมามองเจียงหลีด้วยดวงตาคู่นั้นที่ชุ่มชื้นและแดงก่ำราวกับกระต่ายน้อย เสียงยังสั่นเครือเล็กน้อย “จริง... จริงเหรอครับ”
เจียงหลียิ้มพลางพยักหน้า ยื่นมือออกไปลูบหัวน้อย ๆ ของเสี่ยวเป่าอย่างอ่อนโยน พลางพูดว่า “จริงสิลูก! ตัวเล็ก ๆ บอกป้าหน่อยสิ แม่ของหนูชื่อเซี่ยเมิ่งเหยาหรือเปล่า แล้วแม่ก็ทำงานอยู่ที่ห้องพยาบาลของหน่วยทหารเราใช่ไหมล่ะ”