เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 139 ส่งไป
ฮั่วเฉิงมองรอยยิ้มโง่ ๆ บนใบหน้าของสาวน้อย ก็ได้แต่หัวเราะไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่ได้ ทำไมถึงได้ชอบเงินขนาดนี้นะ
ฮั่วเฉิงไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าภรรยาตัวน้อยของเขาเป็นคนเห็นแก่เงิน จากเรื่องเมื่อครู่ก็เห็นได้ชัด คนที่รักเงินขนาดนี้ กลับยอมสละทรัพย์สมบัติมหาศาลเพียงเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเดือดร้อน นี่ถ้าไม่ใช่รักแท้แล้วจะเรียกว่าอะไร
ส่วนจะบอกว่ารักเงินแล้วเป็นเรื่องหยาบคาย ฮั่วเฉิงไม่คิดอย่างนั้นเลย เขาไม่ใช่คนประเภทที่มองเงินเป็นกระดาษเปล่า เขารู้ดีเหลือเกินว่าเงินสำคัญแค่ไหน
พูดได้เลยว่า คนพวกที่รังเกียจว่าเงินเป็นเรื่องสามัญล้วนแต่ไม่เคยผ่านความลำบากในการหาเงิน ไม่เคยลิ้มรสความทุกข์ของการไม่มีเงิน มีคนคอยเลี้ยงดูพวกเขาอยู่ตลอด ให้เงินใช้ ให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย พวกเขาจึงมีโอกาสได้มานั่งบ่น
อันที่จริง ความหยิ่งทะนงและความสูงส่งทุกเศษเสี้ยวที่คนพวกนี้แสดงออกมา ล้วนสร้างขึ้นจากเงินทั้งสิ้น เมื่อสูญเสียเงินซึ่งเป็นที่พึ่งอันมั่นคงไป กระดูกสันหลังที่เคยแข็งแกร่งของพวกเขาก็จะหักลงในพริบตา หรือไม่ก็เลือกปิดกั้นตัวเอง กดทับตัวเอง จนสุดท้ายก็อึดอัดตายทั้งเป็น
เพราะสำหรับคนที่เคยชินกับการใช้เงินค้ำจุนความรู้สึกเหนือกว่าของตัวเอง เมื่อสูญเสียความมั่งคั่งซึ่งเป็นเสาหลักสำคัญไป โลกทั้งใบก็เหมือนถล่มทลาย ความหยิ่งยโสและศักดิ์ศรีทั้งหมดก็จางหายไปด้วย