เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 7 โจวป๋อ
เจียงหลีผู้เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายในครั้งนี้ ย่อมหนีไปตั้งแต่ตอนที่ป้าหลายคนเข้ามาห้ามศึกและแอบฉวยโอกาสที่พวกเธอไม่ทันระวัง
วิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสามรวดเดียว พอกลับถึงบ้านและปิดประตูลงแล้ว เธอจึงพิงประตูและตบหน้าอกเบา ๆ ถอนหายใจยาว พลางพูดว่าคิดแล้วเชียว คิดแล้วเชียว
ในส่วนลึกของหัวใจตอนนี้เธอรู้สึกขอบคุณป้าซุนที่ต่อสู้กับป้าหูและช่วยเธอให้พ้นจากไฟสงครามทางอ้อมเป็นอย่างยิ่ง
ก็ป้าหูคนนี้ไม่ว่าจะพูดเบาก็ไม่ได้ พูดแรงก็ไม่ได้ ถ้าทำให้โกรธหนัก ป้านางนินทาคนนี้ต้องปั้นเรื่องโกหกใส่เธอทั่วอาคารห้องแถวยาวแน่ แต่ถ้าทำให้โกรธเบา ๆ อีกฝ่ายก็มักจะเอาแต่ได้ไม่หยุด
ตอนนี้ป้าหูคงเอาแต่ต่อสู้กับป้าซุน ลืมเธอไปไกลแล้ว
พอคิดถึงป้าซุน เจียงหลีก็รู้สึกสงสารอีกฝ่ายอยู่บ้าง
โดยเฉพาะเหมยเหมย ลูกสาวคนเล็กของป้าซุนที่เชื่อฟังและรู้จักเหตุผล แต่เพราะเรื่องของป้าซุนกับพี่สาวของเธอ ตอนนี้อายุยี่สิบเอ็ดปีแล้วก็ยังไม่มีใครแต่งงานด้วย
จริง ๆ ก็ใช่ว่าไม่มีแม่สื่อมาหาถึงบ้าน แต่ที่พวกเธอแนะนำล้วนเป็นผู้ชายวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วมีลูกติดทั้งนั้น โดยหวังให้เหมยเหมยไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กฟรีที่บ้าน