กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0257 ห้ามแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว
“ฉันรู้ได้อย่างไร แน่นอนว่าเธอเป็นคนบอกเอง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ประโยคนี้เธอคงไม่เคยได้ยินหรอกกระมัง”
ตี้อู่ฉู่หรานจ้องซิงหล่างเขม็งโดยไม่พูดอะไร เธออยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรออกมา
“เธอไม่จำเป็นต้องมองฉันด้วยสายตาเช่นนี้ เธอเพิ่งเป็นขุนนางได้กี่วัน แต่ฉันเกิดมาก็สูงศักดิ์แล้ว”
“กลวิธีและแผนการที่เธอใช้ ฉันไม่เห็นอยู่ในสายตา ตั้งแต่ยังเด็กฉันก็เลิกเล่นสิ่งเหล่านี้แล้ว”
“ตอนที่เราคุยกันครั้งก่อน เธอยังจำได้ไหมว่าเธอบอกว่ารู้จักเย่ลั่วลั่ว และยังเรียนอยู่สถาบันพลังพิเศษเดียวกัน”