กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0230 ตี้อู่ฉู่หราน
เฉิงเหยามองจงซิน วินาทีนั้นเธอเกิดลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
“ฉัน…”
บนใบหน้าของจงซินปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจ
“อย่าบอกนะว่าเธอก็เริ่มสงสัยถึงตัวตนของเฉินฉู่หรันแล้ว”
“หากเธออยากรู้ความจริง ฉันว่าทางที่ดีที่สุดคือไปถามพ่อของเธอตรง ๆ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ความจริง”
“บางทีเขาอาจรู้ด้วยซ้ำว่าเฉินฉู่หรันอยู่ที่ไหน”
เฉิงเหยามองจงซิน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพราะเธอรู้ดีว่าคำพูดของจงซินนั้นถูกต้อง
“ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย คุณกลับไปก่อนได้ ถ้ามีเรื่องอะไรฉันจะติดต่อคุณอีก”
จงซินไม่พูดพร่ำทำเพลง จากไปอย่างไม่ลังเล