กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0207 ลบประวัติ
ซืออวิ๋นถิงไม่รู้จะพูดอะไรดี สายตากลับหันไปทางเยี่ยกั่วกั่ว ราวกับกำลังถามความคิดของเด็กน้อย
เยี่ยกั่วกั่วเองก็เงยหน้าจิ๋วมองซืออวิ๋นถิง แววตาแน่วแน่
“พี่ชายซือ ไม่ช้าก็เร็วผมต้องโตขึ้น จะอยู่ใต้ปีกคุ้มครองของพวกคุณตลอดไปไม่ได้”
“ได้สัมผัสและทำความเข้าใจตั้งแต่ตอนนี้ ยังดีกว่ามารู้เอาในภายหลังมาก”
สีหน้าซืออวิ๋นถิงยังคงไร้อารมณ์มากนัก เพียงหลังจากเงียบงันอยู่นาน เขาจึงเอ่ยปาก
“หากนี่คือสิ่งที่นายต้องการ ก็จงจริงจังกับมัน”
ลั่วเอ่อร์กับเฉินสิงสบตากัน ต่างไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาเดาไม่ออกเลยว่าซืออวิ๋นถิงกำลังคิดอะไรอยู่