กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0148 เราเลิกรากันเถอะ
เรื่องจะบังเอิญถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ยังไม่ทันที่เย่ลั่วลั่วจะคิดไตร่ตรองให้ละเอียด ซืออวิ๋นถิงก็ทำทีเดินเข้าบ้าน หยิบของอะไรก็ไม่รู้ชิ้นหนึ่งแล้วเดินออกมา ทั้งยังไม่ลืมทำมือเป็นสัญลักษณ์ชัยชนะให้เยี่ยกั่วกั่ว
เยี่ยกั่วกั่วเข้าใจโดยนัย
ก่อนซืออวิ๋นถิงออกจากบ้าน เขายังทักทายเย่ลั่วลั่วอย่างเป็นมิตร “คืนนี้กินมะเขือเทศผัดไข่ได้ไหม”
เพื่อขอบคุณที่เขาช่วยไล่ลู่เฉินไป เย่ลั่วลั่วจึงพยักหน้าตกลง “ได้”
เยี่ยกั่วกั่วถึงกับแอบมองพวกเขาผ่านช่องประตู แล้วลอบยิ้ม