บทที่ 15 - น้ำตาลอ้อยราคาสูงลิ่ว

บทที่ 15 - น้ำตาลอ้อยราคาสูงลิ่ว

อำเภอหยาง เขตทิศประจิม

หลังจากหลี่ฉางเซิงเที่ยวสอบถามอยู่พักใหญ่ ก็พบครอบครัวหนึ่งที่ยินดีจะขายเรือนพัก

ทว่า เขาก็ยังคงประเมินราคาเรือนพักในอำเภอหยางต่ำเกินไปอยู่ดี

เพียงแค่เรือนพักธรรมดาที่มีลานบ้านหลังหนึ่ง อีกทั้งยังตั้งอยู่ในทำเลทั่วไปของเขตทิศประจิม ก็เปิดราคาขายสูงถึง 150 ตำลึงเงินแล้ว

อันที่จริง นี่นับเป็นราคาที่ถูกมากแล้ว ราคาตามท้องตลาดปกติล้วนอยู่ที่ 200 ตำลึงขึ้นไป หากเป็นเรือนพักที่ดีกว่านี้หน่อยถึงกับต้องใช้เงินหนึ่งพันตำลึงเลยทีเดียว

"น้องสาม ราคามันแพงเกินไปแล้ว พวกเราลองหาเช่าเรือนพักอยู่ไปก่อนดีหรือไม่"

เฉินเยวี่ยเหลียนเอ่ยขึ้น

"ซื้อไว้เลยดีกว่า"

หลี่ฉางเซิงตัดสินใจเด็ดขาด อีกทั้งเขายังตั้งใจจะทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ หากไม่มีอสังหาริมทรัพย์เป็นของตนเองในอำเภอหยาง ก็จะไม่สามารถขึ้นทะเบียนสำมะโนครัวของอำเภอหยางได้ และการทำการค้าขายก็จะมีอุปสรรคขัดขวางอยู่อีกมาก