เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 ข้ามภูเขา
กลางคืนที่เขาชางผิงไม่ได้อุ่นกว่าชายแดนเหนือสักเท่าใด
เหยาเหยาหดตัวอยู่ที่โคนต้นสนเก่าต้นหนึ่ง ฮั่วเหยียนเอาผ้าน้ำมันผืนหนึ่งกางเป็นที่บังอย่างง่าย ๆ ไว้เหนือศีรษะ ลมภูเขาพัดลอดช่องเข้ามา หวูหวู่อยู่ตลอด
ไม่กล้าก่อไฟ
แสงไฟในภูเขามองเห็นได้ไกลหลายลี้ หากหางที่ตามมาไม่สะบัดหลุดหมด แล้วไต่ตามแสงขึ้นมาก็สูญเปล่าหมด
เหยาเหยาห่มเสื้อคลุมตัวนอกของฮั่วเหยียนแทะแผ่นแป้งเย็น ๆ ขนมเสบียงเดินทัพที่หม่าต้าจ้วงทำ พอเย็นลงแล้วแข็งราวกับก้อนหิน นางกัดคำหนึ่งเคี้ยวอยู่ครึ่งวัน แก้มยังเมื่อยไปหมด
เว่ยเสี่ยวสือย่อตัวอยู่ห่างออกไปสามก้าว ลับดาบสั้นของเขา ใบดาบวาบขึ้นครั้งหนึ่งใต้แสงจันทราแล้วก็ดับลง
โจวหานไม่อยู่ เขาไปลาดตระเวนด้านหลัง
เหยาเหยาคุ้ยแผ่นแป้งไป สมองก็ไม่ได้ว่างเปล่า
เรื่องหางสามคนนั้นนางครุ่นคิดอยู่ตลอด คำถามที่เว่ยเสี่ยวสือถามเมื่อคืนวาน นางไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่คำตอบนั้นในใจนางมีอยู่