กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 ยาขี้ผึ้งหมิงเหอ
เหยาเหยาเขียนจดหมายอยู่หนึ่งชั่วยาม
จดหมายฉบับนี้ไม่ยาว นับเต็มที่ก็สองแผ่นกระดาษ แต่นางเขียนช้ามาก ทุกตัวอักษรต้องคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงลงพู่กัน
จี้เป่ยเฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ มองนางเขียน
ท่านั้นจับพู่กันไม่ค่อยถูก นิ้วมือสั้นเกินไป ก้านพู่กันแทบจะถูกกำไว้ในอุ้งมือทั้งกำมือ ตัวอักษรที่เขียนออกมาเบี้ยวบิด แต่ความหมายชัดเจนจนน่าขนลุก
ย่อหน้าแรกเข้าเรื่องตรง ๆ
“กงกงหลิว เหยาเหยาถวายความเคารพท่านเจ้าค่ะ”
จี้เป่ยเฉินเห็นประโยคนี้ ริมฝีปากขยับน้อย ๆ
เปิดมาก็อ้อนก่อน นี่คือกลอุบายที่แม่หนูคนนี้ใช้จนชิน
ย่อหน้าที่สองพลิกประเด็น