กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 เหยาเหยาทำนา
เมื่อฤดูวสันต์มาถึง เหยาเหยาได้ทำสิ่งหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน
นางวิ่งไปยังเนินหินกรวดร้างหลังค่ายทหาร ย่อตัวลงกอบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ บดขยี้แล้วดมดู จากนั้นก็ลุกขึ้นตบมือ
“ปลูกได้”
ขณะนั้นลู่เฉิงอันบังเอิญเดินผ่านมาพอดี ได้ยินสองคำนี้ก็เกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
“ท่านหญิง ที่ดินผืนนี้ล้วนเป็นหินกรวด แม้แต่หญ้ายังงอกไม่ค่อยได้ จะปลูกอะไรหรือ”
“ปลูกธัญพืช” เหยาเหยาชี้ไปที่เนินดินผืนนั้น “ที่ดินผืนนี้ผิวดินดูแย่ แต่ข้างล่างมีชั้นดินผุ ไถพรวนลึก 2 ฉื่อ ก็ใช้ได้ หินกรวดมากไม่เป็นไร คัดออกมาเรียงเป็นคันนาเสียเลย ประหยัดแรงไปเปล่า ๆ”
ลู่เฉิงอันอ้าปาก จะพูดว่าท่านอายุแค่ 4 ขวบ เคยทำนามาแล้วหรือ คำพูดก็ถูกกลืนกลับลงคอ