กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 โจวหวยหย่วนอ่อนข้อ
ห้องขังอยู่มุมเหนือสุดของค่าย ติดกับเพิงเก็บฟืน ฤดูเหมันต์หนาวจนกระดูกคนแทบแตกเปราะ ฤดูคิมหันต์อับชื้นและเหม็นคลุ้ง
วันที่เหยาเหยาไปนั้นเพิ่งย่างเข้าค่ำ ทหารชั้นผู้น้อยที่เฝ้ายามยกม้านั่งเตี้ยมาให้วางไว้นอกประตูห้องขัง แล้วจุดตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวงแขวนไว้ที่เสา
“ท่านหญิง จะให้ผู้น้อยเฝ้าอยู่ข้าง ๆ หรือไม่?”
“ไม่ต้อง ถอยไปที่ประตูเรือนก็พอ”
ทหารชั้นผู้น้อยก็จากไป
ภายในห้องขังมืดมิด ผ่านซี่ไม้ระแนงออกมาได้กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหงื่อคละกัน กลิ่นไม่ดีแต่ก็ไม่ถึงกับแสบคัดจมูก แสดงว่ามีคนเปลี่ยนที่นอนฟางให้เขาเป็นประจำ