เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ม้วนกระดาษ
รุ่งเช้าวันถัดมา จี้เหยาเหยาไม่ได้ไปโรงครัว
นางรอจนจี้เป่ยเฉินจัดการราชการทหารยามเช้าเสร็จ แล้วกลับเข้ามาในกระโจมเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงลุกขึ้นจากเตียงเดินไปยืนตรงหน้าเขา เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองเขาสองอึดใจ จากนั้นก็ล้วงกระดาษม้วนกลม ๆ ม้วนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นให้
จี้เป่ยเฉินกำลังแก้สายรัดสนับข้อมืออยู่ พอก้มลงเห็นสิ่งที่นางยื่นมา มือก็หยุดชะงัก “อะไรหรือ”
“ท่านพ่อดูก่อน”
เขารับกระดาษม้วนนั้นมาแผ่ออก สายตาจับอยู่บนผิวกระดาษ บนใบหน้าเดิมยังหลงเหลือความผ่อนคลายหลังกายบริหารยามเช้าอยู่บ้าง แต่พอไล่อ่านทีละบรรทัด ทีละบรรทัด ความผ่อนคลายนั้นก็หายวับไปราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัดดับ
เวลาผลัดเปลี่ยนเวรลาดตระเวนนั้น เขารู้ดีอยู่ในใจ เขียนไว้แม่นยำไม่ผิดแม้แต่นิด
ยุ้งฉางอยู่ด้านหลังกระโจมแถวที่สามทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของค่าย ยามกลางคืนมีสองคนผลัดกัน อีกคนแอบงีบ รายละเอียดพวกนี้แม้แต่ฮั่วเหยียนเองก็ไม่แน่ว่าจะเอ่ยออกมาได้โดยไม่ต้องคิด แต่บนกระดาษมีครบหมด
จี้เป่ยเฉินกำกระดาษแผ่นนั้นไว้ในมือ ย่อตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับจี้เหยา กดเสียงต่ำจนสุด “ของสิ่งนี้มาจากไหน”