เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ฝันร้ายของเหยาเหยา
หลังเข้าสู่ยามค่ำ ลมก็พัดขึ้น ธวัชนอกกระโจมถูกลมกระหน่ำจนส่งเสียงพั่บ ๆ โคมไฟในค่ายแกว่งไกวห้อยอยู่กลางอากาศ เงาบนพื้นยืดยาวแล้วหดสั้นลงสลับกันไป
จี้เหยาเหยานอนไม่ค่อยสนิท ผ้าห่มถูกนางเตะลงไปต่ำกว่าเอว มือเล็กกำไม้ที่เหลนให้แหลมใต้หมอนไว้แน่น หัวคิ้วขมวด เหงื่อบาง ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
ในฝันมีแต่ท้องฟ้าสีเทาหม่น ท้องฟ้ายุควันสิ้นโลกที่ไม่มีวันเห็นดวงอาทิตย์ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นเนื้อเน่า ใต้เท้าเป็นพื้นปูนที่แตกร้าวและซากตึกสูงร้าง
นางยืนอยู่บนแท่นบัญชาการของฐานที่มั่น เบื้องหน้าคือรองนายทหารที่ติดตามนางมา 6 ปี ชายผู้นั้นยิ้มเดินเข้ามาหานาง มือถือน้ำหนึ่งถ้วย
“หัวหน้า เหนื่อยมาแล้ว ดื่มน้ำสักหน่อยเถิด”
ตอนที่นางรับถ้วยน้ำมา ไม่มีความรู้สึกไม่ดีใด ๆ มาก่อนเลย
แล้วความเจ็บปวดสาหัสก็แล่นขึ้นจากแผ่นหลัง ใบมีดเย็นเฉียบแทงเข้ามาจากตำแหน่งกระดูกสะบักซ้าย ทะลุผ่านปอดไปครึ่งหนึ่ง นางก้มลงมองเห็นปลายมีดโผล่ออกมาจากอก เบื้องบนมีโลหิตของนางเองติดอยู่