เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 ปีศาจทมิฬยอมจำนน
ยามอรุณในค่ายทหาร หมอกยังไม่จางหายไปจนหมด
จี้เหยาเหยาหยืนอยู่นอกกระโจมบัญชาการ มือเล็ก ๆ ดึงแขนเสื้อของฮั่วเหยียนไว้ “ท่านอาฮั่ว เหยาเหยาจะไปตรวจค่ายกับท่าน”
ฮั่วเหยียนย่อตัวลงให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกับนาง “ท่านหญิงน้อย การตรวจค่ายต้องเดินไกลมาก ขาของท่านสั้น จะตามไม่ทัน”
“เหยาเหยาตามทัน” จี้เหยาเหยาตบขาสั้น ๆ ของตัวเอง “เหยาเหยาวิ่งเร็ว”
ฮั่วเหยียนมองท่าทางจริงจังของนาง มุมปากกระตุก “ถ้าเช่นนั้นท่านต้องตามให้ติด ข้าจะไม่รอท่าน”
จี้เหยาเหยาพยักหน้า ปล่อยแขนเสื้อของเขา
ฮั่วเหยียนลุกขึ้นยืน ก้าวยาว ๆ มุ่งไปทางลานฝึกทหาร จี้เหยาเหยาก้าวขาสั้น ๆ ตามอยู่ข้างหลัง ราวกับลูกไก่ที่วิ่งตามสุนัขตัวใหญ่
ตอนที่เดินผ่านโรงครัว หม่าต้าจ้วงกำลังนึ่งซาลาเปา เห็นนางเดินตามฮั่วเหยียน ก็โผล่หัวออกมาร้องเรียก “ท่านหญิงน้อย ซาลาเปานึ่งเสร็จแล้วข้าจะเรียกท่าน”
จี้เหยาเหยาหันกลับไปโบกมือเล็ก ๆ ให้เขา “เหยาเหยารู้แล้ว”