เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 เผชิญหน้า
ยายเฒ่าหวังมองตามทิศที่นิ้วของจี้เป่ยเฉินชี้ไป เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ข้อเท้าของจี้เหยาเหยา ใจก็สะดุ้งวูบ
“นี่... นี่...” นางอ้ำอึ้งอยู่ตั้งนานก็ยังพูดออกมาไม่เป็นประโยคสักที
หวังต้าซานสมองไวหน่อย รีบรับคำขึ้นมาว่า
“ท่านแม่ทัพ ตอนเด็ก ๆ เจ้าหนูคนนี้ซนมาก วิ่งไปวิ่งมาในบ้านแล้วหกล้มเอง ตอนนั้นพวกข้าก็เจ็บใจแทบแย่ แต่เด็กน่ะหรือ ย่อมต้องมีกระแทกมีชนกันบ้างเป็นธรรมดา”
“หกล้มงั้นหรือ” น้ำเสียงของจี้เป่ยเฉินเย็นลงอีกไม่น้อย
“ใช่ ๆ หกล้มจริง ๆ” ยายเฒ่าหวังก็พยักหน้าเห็นด้วย
“แม่หนูคนนี้แต่เล็กก็ไม่เคยอยู่นิ่ง พวกข้าอยากอบรมสั่งสอนก็ไม่ไหว”
จี้เหยาเหยาฟังคำพูดของพวกเขา การเคี้ยวถั่วในปากหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาครั้งหนึ่ง แล้วก้มลงแกะถั่วต่อ
ฮั่วเหยียนยืนอยู่ข้างหลังจี้เป่ยเฉิน ล้วงม้วนกระดาษออกมาจากอก คลี่ออกวางบนโต๊ะเตี้ย