กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 471 ความเหงาร้อยปี
“จี้เซิงอวี้?”
พอได้ยินชื่อนี้ คิ้วของเฉินอวี้เหยียนก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
เป็นชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่ก็ยังรู้สึกอยู่ตลอดว่าคล้ายๆ เคยเห็นที่ไหนสักแห่ง
จะเป็นที่ไหนได้นะ?
เห็นเฉินอวี้เหยียนจมอยู่ในความคิด หางตามัวๆ ของชายชราก็มีรอยยิ้มบางๆ ติดอยู่
“สมแล้ว”
“ที่เดินมาถึงตรงนี้ได้ ฝีมือของนายตอนนี้ต้องระดับหัวแถวของดาวน้ำเงินแน่ๆ”
“ถ้าเคยได้ยินชื่อฉัน ก็ถือว่าไม่แปลก”