เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 นายกเทศมนตรีเฉินใช้อำนาจหาประโยชน์
มันเดินช้าเกินไปจริง ๆ
ช้าจนแค่ระยะร้อยเมตร ก็พอให้เฉินอวี้เหยียนย้อนนึกเรื่องทั้งหมดในชาติที่แล้วได้ครบหนึ่งรอบ
จากเมืองเล็กชายแดนทางใต้ไปจนถึงเมืองหลวงทางเหนือ จะมีสักกี่ร้อยเมตรกัน
ไม่ได้ลองอะไรที่ไร้ความหมายอีกต่อไป เฉินอวี้เหยียนมองกระดูกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง
ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น มีเพียงเบ้าตากลวงโล่งคู่นั้นที่จ้องเขม็งมาที่เขา
สูดจมูกฟืดหนึ่งที เฉินอวี้เหยียนก็หัวเราะพรืดออกมา “สมกับเป็นผมจริง ๆ”
ไม่พูดอะไรอีก เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปัดเอาสิ่งสกปรกที่ติดตามตัวกระดูกเพราะเดินฝ่ามาอย่างทุลักทุเลออกเบา ๆ
“งั้น ก็ถึงเวลากลับแล้วสินะ”
และในวินาทีที่เสียงของเฉินอวี้เหยียนเพิ่งขาดหาย ก็มีแสงเรืองสีเหลืองจาง ๆ ห่อหุ้มไปทั่วร่างโครงกระดูก