กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 นี่เรียกว่าออกแบบของเล็กๆ น้อยๆ เหรอ?!
“เฉินอวี้เหยียน!”
“กี่โมงแล้วยังไม่ลุกอีก!”
เช้าตรู่ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน..
ในห้องรับแขกมีเสียงคำรามของแม่อีกครั้ง เฉินอวี้เหยียนสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันที
“โอ๊ย! แม่! ลุกแล้วๆ!”
เขาถูตาพลางถอนหายใจ เมื่อคืนแม่ยังบอกว่าผมมีอนาคตไม่ใช่เหรอ..
เช้านี้ก็ไม่ยอมให้หลับสบายเลย..
แต่เฉินอวี้เหยียนก็เข้าใจ..
ก็อยู่ที่บ้านนี่นา แม่เห็นท่าทางกวนๆ ของแกก็ต้องดุอยู่แล้ว