ตอนที่ 31 รอไม่ได้นานขนาดนั้น

น่าเวทนาเจ้าเมืองเหลียงผู้นี้นัก มีชีวิตอยู่มาสี่ห้าสิบปี แต่กลับหลงเลอะเลือนมาครึ่งค่อนชีวิต ยามนี้เมื่อเห็นสายตาชื่นชมจากเจิ้งกั๋วกง อวี่ฉือซั่ว และคนอื่น ๆ ริมฝีปากของเขาถึงกับสั่นระริกด้วยความยินดี

ส่วนสีหน้าที่เขามองกู้เฟยเสวี่ยก็ยิ่งเปี่ยมด้วยความเคารพ

เมื่อกู้เฟยเสวี่ยเห็นคนบางส่วนลงทะเบียนเสร็จแล้วจับกลุ่มล้อมวงพูดคุยกัน นางเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เจ้าเมืองจึงสั่งให้คนไปสลายฝูงชนที่จับกลุ่มกันอยู่ทันที

กู้เฟยเสวี่ยทั้งจนใจและรู้สึกปลาบปลื้มอยู่เล็กน้อย ดูท่าเจ้าเมืองเหลียงผู้นี้จะเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ ต่อไปเพียงระวังวิธีการและแนวทางให้ดี ก็น่าจะยังสามารถปกครองเมืองเหลียงได้