ตอนที่ 2 ไม่เป็นไรหรอก

กู้ถิงชวนฝืนทนต่อความสับสนและความคลื่นเหียน พลิกดูศพทุกศพเพื่อยืนยันว่าคนในครอบครัวไม่ได้อยู่ในนั้น จากนั้นจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย

กู้เฟยเสวี่ยตบหลังมือของเด็กชายตัวน้อยผู้เข้มแข็งคนนี้เบา ๆ พลางปลอบว่า “ท่านพ่อท่านแม่ของพวกเราน่าจะถูกพวกคนเหล่านั้นพาตัวไปด้วยกระมัง พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร”

“ใช่”

กู้ถิงชวนลูบศีรษะฟูฟ่องของนาง “พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร”

เขากวาดตามองซ้ายขวา ครั้นยืนยันว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ ๆ จึงล้วงห่อผ้าเล็ก ๆ ออกจากอกเสื้อ

“นี่คือสิ่งที่ข้าล้วงออกมาจากตัวเจ้าหน้าที่เหล่านั้น เสวี่ยเอ๋อร์รีบกินเถิด”

กู้เฟยเสวี่ยก้มมอง เห็นบนผ้าขาวซีดจากการซักผืนนั้นห่อขนมแป้งแห้งชิ้นหนึ่งซึ่งถูกเหยียบจนแตกเป็นหลายส่วน

“พี่ใหญ่ไม่กินหรือ?”

กู้ถิงชวนเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว แล้วกลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ

“พี่ยังไม่หิว เสวี่ยเอ๋อร์กินเถิด”