กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 ศิษย์น้องชาย
ลู่สือเงียบขรึมลง อยู่ที่คอกม้านานขึ้นทุกที กินข้าวเร็วขึ้นวันละนิดวันละหน่อย
อาจารย์ถามเขาว่าเพราะเหตุใด เขาตอบว่า “รู้สึกเสมอว่ายังมีตำราอีกมากที่ยังอ่านไม่แตกฉาน เวลาไม่พอแล้ว”
คำนี้ไม่ได้โกหก
การปรากฏตัวของฉู่เหยียนถิง ทำให้ลู่สือได้ประจักษ์แก่ใจจริง ๆ ว่าอะไรที่เรียกว่าคนเทียบคน ยิ่งเทียบยิ่งให้โกรธตาย
เกิดในตระกูลบัณฑิตผู้คงแก่เรียน ตั้งแต่เล็กก็มีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงชี้แนะ อายุเพิ่งสิบสี่ปี แต่กลับได้ตำแหน่งจี่เหยียนติดตัวแล้ว
ลู่สือนอกจากอายุมากกว่าเขาถึงเก้าปีแล้ว เรื่องอื่นสู้ไม่ได้สักอย่าง
วันนี้อาจารย์ไม่ได้กลับจวนกินข้าว เขาจึงเหมือนเช่นเคย กินเสร็จอย่างรีบร้อน แล้วไปอ่านหนังสือที่คอกม้า