กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 356 โรงละครในดงไผ่
เรือนด้านหลังของจวนสกุลเหยียน ซ่อนตัวอยู่ในป่าไผ่ผืนหนึ่ง
เข้าไปถึงลานบ้านแล้ว หน้าเรือนเตี้ยเรียงยาวเป็นแถว เตา เก้าอี้ไม้ไผ่ ตะกร้า กระจัดกระจายเต็มพื้น
หลี่ปู้เหยียนจับเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งขึ้น “ซานเหอ ที่นี่ยังมีคนอยู่จริง ๆ ด้วย”
คนที่อยู่คงเป็นบ่าวไพร่ เพราะราวตากผ้ายังมีเสื้อผ้าเนื้อหยาบสำหรับทำงานแขวนอยู่สองสามตัว
เยี่ยนซานเหอเดินดูทีละห้องจนหมดห้องสุดท้ายแล้วไม่หยุดแม้แต่นิด “ไป ไปโรงงิ้ว”
ดูเสร็จแล้วรึ
แค่นี้จะดูออกอะไรได้
หลี่ปู้เหยียนไม่กล้าถามมากความ “โรงงิ้วอยู่มุมไหน”
“น่าจะอยู่หลังสวน”