กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 กลับคืนสู่รากเหง้า
เยี่ยนซานเหอฟังถึงตรงนี้ก็เพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดคนสองคนที่เคยพึ่งพากันและกันจึงต้องแยกทางกันในที่สุด
ข้าวน้ำของตระกูลถังเลี้ยงซื่อสุ่ยมาสิบเก้าปี ข้าวน้ำของสำนักเจี้ยวฟางเลี้ยงกุ้ยฮวามายี่สิบกว่าปี ข้าวน้ำไม่เหมือนกัน คนที่ถูกเลี้ยงขึ้นมาก็ย่อมไม่เหมือนกัน
ซื่อสุ่ยไม่มีทางเข้าใจว่าสำนักเจี้ยวฟางสำหรับกุ้ยฮวาแล้ว แท้จริงก็คือบ้าน คือที่ซึ่งคอยกำบังลมฝน
กุ้ยฮวาก็ไม่มีทางเข้าใจว่า สำนักเจี้ยวฟางสำหรับซื่อสุ่ยแล้วคือขุมนรกในโลกมนุษย์ กระโดดออกจากนรกแห่งนี้ไม่ได้ นางก็มีเพียงหนทางตาย
แมลงในฤดูร้อนไม่อาจพูดเรื่องน้ำแข็งให้เข้าใจได้ การแยกทางของพวกนางจึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่พ้น
“นอกจากหลี่ซานเป็นพ่อค้าจากทางใต้แล้ว เจ้ายังรู้อะไรอีกบ้าง”