กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 ฟู่เป่า
“พูดเหลวไหล”
เซี่ยจือเฟยถอนหายใจยาว
“สายตาดูคนของพ่อข้าไม่เคยพลาด ท่านว่าดี ก็ต้องดีจริง ห้องหนังสือของพ่อข้าจนถึงตอนนี้ยังแขวนอักษรโซ่วจินของซื่อสุ่ยอยู่หนึ่งภาพ”
พอพูดถึงอักษรโซ่วจิน ความเคลือบแคลงสุดท้ายในใจแม่เล้าเซี่ยก็มลายหายไป
ปีนั้นถ้าไม่ใช่เพราะลายมือโซ่วจินกับบทกวีบทนั้น ตำแหน่งจ้าวบุปผาก็ต้องเป็นของนาง
ถ้านางได้เป็นจ้าวบุปผา คนที่บรรดาบัณฑิตแย่งกันขอพบก็คือนาง วันนี้คนที่ถูกไถ่ตัวออกไป ก็ควรเป็นนางด้วย
“ดีผีอะไร นางก็แค่หญิงขายตัวที่เสแสร้งทำเป็นสูงส่ง”
ในท้องของแม่เล้าเซี่ยปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดฝั่ง ความโกรธและความขมขื่นที่กดทับมาเกือบครึ่งชีวิตพลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกัน แม้แต่เสียงยังเปลี่ยนไป