กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 267 ชื่อซื่อสุ่ยที่หวนคืน
มีหลานซินที่เป็นเพชรน้ำหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว คนที่สองที่ขึ้นเวทีอย่างปิงชิงจึงแต่งบทกวีออกมาแล้วเรียกเสียงฮือฮาไม่ได้เลย เหล่าบัณฑิตช่างวิจารณ์ถึงกับขี้เกียจเอ่ยปากติชม
ข่าวคราวบนเวทีลำเลียงส่งไปยังศาลาริมน้ำทั้งสองแห่งอย่างไม่ขาดสาย
ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย
อีกด้านหนึ่งเงียบงันไร้เสียง
“คนสุดท้าย คุณหนูจู๋เซียง”
จู๋เซียงในชุดขาวสาวเท้าออกมาอย่างเนิบนาบ ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้หัวใจนางเต้นแรงเพียงใด น่องขายังกระตุกเป็นระลอก ๆ
นางเดินไปหน้าตั่งหนังสือ หยุดยืน แล้วหันไปมองหลังเวทีอย่างไม่รู้ตัว
“สองรอบแล้วนะ แม่นางน้อยคนนี้ทำไมยังประหม่าไม่หายอีก”
“แม่นางน้อยกลัวแต่งกวีได้ไม่ดี กลัวโดนพวกเราชาวหนังสือด่า!”