กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 พบโดยบังเอิญ
เวลาผ่านไปทีละน้อย เซี่ยจือเฟยยิ่งนั่งไม่ติด
ตรอกนั้นปกติคนก็ไม่มากอยู่แล้ว ยามบ่ายยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ การจะพาเยี่ยนซานเหอคนเป็น ๆ ไปอย่างเงียบเชียบ ไม่ใช่เรื่องง่าย
ข้าจะรออยู่เฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้!
เขาพยุงตัวยันขอบประตูลุกขึ้น “มาเร็ว เตรียมม้า!”
“นายท่านใหญ่ พี่จู้ชิงกำชับไว้ ไม่ให้ท่านออกไป”
“ข้าเป็นนายของเจ้า หรือเขาเป็นนายของเจ้า”
เซี่ยจือเฟยตวัดตามอง “อย่าพล่าม ไปจูงม้ามา”
“ขอรับ!”
เซี่ยจือเฟยก้าวยาวออกจากศาลาว่าการ เพิ่งจะขึ้นม้า ก็เห็นองครักษ์ของตนควบม้าพุ่งมาจากไกล ๆ