เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 ลูกเอ๋ย
พูดถึงตรงนี้ เผยเซี่ยวก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง
“มิน่าล่ะ หลังจากคุณยายย้ายไปอยู่เรือนไผ่ จึงไปทะเลสาบซินหูบ่อย ๆ นั่งทีก็ครึ่งค่อนวัน ไม่พูดไม่จาหยอกล้อกับรุ่นเล็ก ๆ ด้วย”
ใครจะคิดว่าเหตุผลจะเป็นเช่นนี้
เยี่ยนซานเหอเหลือบมองเผยเซี่ยวแวบหนึ่ง แล้วเสียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“นางมองทะเลสาบซินหู แต่ในใจคิดถึงแม่น้ำเป่ยชาง และเด็กหนุ่มที่กระดูกสันหลังตั้งตรงไม่โค้งงอคนนั้น
เมื่อก่อนนางเคารพเลื่อมใสและเงยหน้ามองเด็กหนุ่มคนนั้นมากเพียงใด ตอนนี้ก็เกลียดชังและรังเกียจความขลาดกลัวของตัวเองมากเพียงนั้น
แต่นางจะไม่ขลาดกลัวได้อย่างไร ชีวิตกว่าสองร้อยคนในจวนสกุลจี้กดทับอยู่บนตัวนาง นางกลัวนัก!
ดังนั้นนางจึงได้แต่ใช้วิธีนี้ ให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองไม่ทรมานจนเกินไป กลางคืนถึงจะหลับได้อย่างสงบขึ้นบ้าง”
ในสมองของเยี่ยนซานเหอ มีแสงเงาค่อย ๆ ทอดลง