กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ธูปแห่งการปล่อยวาง
“เพราะคืนสุดท้ายก่อนที่ท่านจะจากไป ท่านบอกข้าไว้ว่า”
เยี่ยนซานเหอเอ่ยทีละคำเสียงเบา “หากเก็บทุกเรื่องมาใส่ใจ คนเราก็จะก้าวต่อไปไม่ได้ สิ่งใดควรปล่อยก็ต้องปล่อย มิฉะนั้นคนที่ทุกข์ก็คือตัวเอง”
ท่านตาเฒ่าเอ๊ย!
หรือท่านคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าฝาโลงของตนจะปิดไม่ลง?
หรือคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าความยึดติดในใจจะกลายเป็นมารในใจ?
เยี่ยนซานเหอส่งยิ้มจาง ๆ ให้เซี่ยเต้าจือ
“ในโลกนี้จะมีพ่อคนไหนกันที่เกลียดลูกของตัวเองได้จริง เซี่ยเต้าจือ ท่านไม่เกลียดเจ้าแล้ว เพียงแต่…”
น้ำเสียงเยี่ยนซานเหอพลันเย็นเยียบ “เขาเกลียดตัวเอง”
ดวงตาของเซี่ยเต้าจือเบิกกว้างทันที