เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 379 ย่างนภา
หนิงหย่วนขึ้นไปบนแนวกำแพงเมืองอีกครั้ง เขานั่งลงตรงขอบกำแพง ปล่อยให้ลมกระบี่พัดผมยาวของตัวเองปลิวไสว
โม่โหรวซบอยู่ในอ้อมอกของเขา ทั้งสองอิงแอบกันอยู่อย่างนั้นเงียบๆ
ราวกับคนโดดเดี่ยวสองคนที่พึ่งพาอาศัยกัน และคอยประคองกันก้าวเดินไปข้างหน้า
อาศัยแสงจันทร์ หนิงหย่วนมองดูภูเขาซากศพและทะเลเลือดที่ลอยอยู่เหนือน่านน้ำทะเลตะวันออกพลางนิ่งเงียบไปนาน
ทุกคนในตระกูลหนิงล้วนตายในสนามรบเหนือทะเลตะวันออก แม้แต่หลุมศพจำลองไว้กราบไหว้ก็ยังไม่มี
ศพของพ่อแม่ตนจะอยู่ในทะเลซากศพนี้ด้วยหรือไม่
ตายในสนามรบ แล้วคืนสู่ฟ้าดิน นี่แหละคือด่านซานไห่
ในตอนนั้นเอง โม่โหรวก็พูดขึ้นมา “ที่จริงแล้ว...พวกเราเผ่ามารฟ้าเดิมทีไม่ใช่คนของต้าหลัวซานไห่หรอกนะ”
หนิงหย่วนชะงักไป “ไม่ใช่เหรอ”